Ένα ανοιχτό, διαδραστικό πεδίο, όπου η παράδοση προσεγγίζεται ως μια ενεργή, απρόβλεπτη διαδικασία. Το έργο τέχνης δεν εντοπίζεται στο τελικό αντικείμενο· ενσαρκώνεται στην ίδια την πράξη της ύφανσης, στον χρόνο που κυλά και στους ανθρώπους που γίνονται οργανικά μέρη της δημιουργίας, μεταμορφώνοντας τον χώρο.
Με αφετηρία το τοπικό μαλλί και με φυτικές χρωστικές, οι σύγχρονες υφάντρες των Ιωαννίνων επανερμηνεύουν αρχέγονες τεχνικές και τις μετατρέπουν σε μια επίκαιρη πρόταση: το εργόχειρο, που κάποτε «έντυνε» προστατευτικά τους τοίχους των Γιαννιώτικων σπιτιών, επαναπροσδιορίζεται ως ένα σύγχρονο μανιφέστο βιώσιμης δόμησης, φυσικής μόνωσης και οικολογικής συνείδησης. Τα παραδοσιακά μοτίβα αποδομούνται, ενίοτε αποσπώνται ή παραμορφώνονται, και επανανοηματοδοτούνται, αντιδρώντας σε πραγματικό χρόνο στην ανθρώπινη παρουσία και κίνηση. Σε διάλογο με την ψηφιακή τεχνολογία, ο ρυθμικός, σχεδόν υπνωτικός κρότος του αργαλειού συντονίζεται με την ευρύτερη ηχητική ταυτότητα των Ιωαννίνων, ως ένα μεταβλητό αισθητηριακό τοπίο, όπου η χειρωνακτική εργασία, η μνήμη του τόπου και η ψηφιακή εποχή πλέκονται σε ένα ενιαίο σύστημα νημάτων.
Επιμέλεια: Έλενα Σιόντη (Αρχιτέκτονας, Ειδική Σύμβουλος Δημάρχου Ιωαννίνων)
Ένας παραδοσιακός αργαλειός λειτουργεί ζωντανά, μετατρέποντας την ύφανση σε μια συμμετοχική performance που συνδέει την πολιτιστική κληρονομιά με τη βιωσιμότητα. Το τρίπτυχο υφαντό δημιουργείται από τοπικό μαλλί προβάτων της Ηπείρου, βαμμένο φυτικά με χαμηλό περιβαλλοντικό αποτύπωμα. Η γεωμετρική σύνθεση εμπνέεται από το κίνημα του Bauhaus, ενώ τα χρώματα παραπέμπουν στις αξίες του New European Bauhaus, στο επίσημο χρώμα του Δήμου Ιωαννιτών και στο τοπίο της λίμνης Παμβώτιδας. Το τελικό έργο προτείνεται ως αισθητικό και θερμομονωτικό υφαντό τοίχου.
Συντονισμός — Μέκειο Οικοτροφείο
- Ναταλία Μαρούφωφ
- Νέλλη Τζιμογιάννη
Συμμετέχουν οι υφάντρες της ομάδας του Μεκείου
- Αικατερίνη Γιαννακού
- Όλγα Κατσούκη
- Ρένα Αλεξανδρίδη
- Αναστασία Αλεξανδρίδη
Στο μεταίχμιο μνήμης και μετασχηματισμού, τα έργα ανιχνεύουν τα αόρατα νήματα που συνδέουν την πολιτιστική κληρονομιά των Ιωαννίνων με τα σύγχρονα ζητήματα αειφορίας. Η ανέμη που εγγράφεται πάνω στο σώμα ενός αιωνόβιου δέντρου λειτουργεί ως χαρτογράφηση μιας συλλογικής μνήμης, όπου η υφαντική παράδοση και το φυσικό περιβάλλον συνδιαμορφώνουν την ταυτότητα του τόπου. Το ολογραφικό τρισδιάστατο κεντημένο πουλί που αναδύεται από το υφαντό και το διαδραστικό ψηφιακό ύφασμα που ανταποκρίνεται στην ανθρώπινη χειρονομία, προτείνουν μια αντίληψη της κληρονομιάς όχι ως στατικού αποθέματος, αλλά ως ζωντανού οργανισμού που εξελίσσεται, προσαρμόζεται και συνεχίζει να υφαίνει σχέσεις ανάμεσα στον άνθρωπο, την τεχνολογία και τη φύση.
Συμμετέχουν
- Δημήτριος Τραπέρας (Οπτικοακουστικός Καλλιτέχνης — Αναπληρωτής Καθηγητής)
- Νικόλαος Κωνσταντίνου (Ε.ΔΙ.Π.)
- Ελευθέριος Μπέτσης (Γλύπτης — Υποψήφιος Διδάκτορας)
Η λέξη «αργαλειός» προέρχεται από το αρχαίο «ἐργαλεῖον», το μέσο κατασκευής, και συνδέεται με την έννοια του έργου και της δημιουργίας. Στην εγκατάσταση Αργαλεῖον, η υφαντική τέχνη μετατρέπεται σε εργαλείο σύγχρονης δημιουργίας. Μέσω εξειδικευμένων αισθητήρων και του μικροελεγκτή BELA, οι κινήσεις της υφάντρας μεταφράζονται σε πραγματικό χρόνο σε ένα διαρκώς εξελισσόμενο μουσικό έργο. Κάθε άγγιγμα και κάθε πλέξη εμπλουτίζουν ένα ζωντανό ηχοτοπίο, αναδεικνύοντας τον αργαλειό ως έναν ενεργό οργανισμό που συνεχίζει να παράγει νόημα, δομή και πολιτισμό.
Σύνθεση
- Δημήτρης Καραγεώργος (Συνθέτης)
